Die Zwei Lustigen Drei – een vreemde wending binnen het Levenswiel

Afgelopen zaterdag was er een gastenmiddag bij de zorgboerderij waar mijn moeder, inmiddels bijna 85 jaar, wordt opgevangen. Ik ging er naar toe zoals zij vroeger naar ouderavonden ging van mijn basisschool of balletschool.
Ik trof er een enthousiast, betrokken en vrolijk team aan van beroepskrachten en vrijwilligers. Speciaal voor deze dag hadden ze er een ‘Oktoberfest’ van gemaakt. Had eigenlijk geen idee wat dat was. Nu wel, want er werd een kwis gedaan. Die hebben we glansrijk verloren, maar nu weet ik wel wat het Oktoberfest inhoudt: München, Beieren, sinds 1810, viering van het huwelijk van ……, speciaal bier met een hoger alcoholpercentage dan normaal bier, kermis, biertenten en wijntenten en nog veel meer ….

Naast de kwis waren er ook presentaties en optredens. Ik keek naar een dansje van de ouderen, dat ze die ochtend hadden ingestudeerd. Ik keek naar de uitvoering van mijn moeder, zoals zij ooit naar mijn ‘dansje’ keek in het eerste jaar dat ik op de balletschool zat – als kleuter. Zij zal toentertijd vol trots hebben toegekeken. Ik – nu – wist even niet wat ik er van moest vinden. Ik voelde ambivalentie. Van de ene kant vond ik het fijn dat de beroepskrachten en vrijwilligers zo betrokken en enthousiast leuke dingen met de ouderen en met mijn moeder deden, van de andere kant was er iets in mij dat protesteerde – “Het zijn toch geen kleuters!!”. Ik voelde gêne, ik voelde me vervreemd, angstig (hoe gaat het straks met mij als ik zo oud word?). Wrang.
Er was ook een optreden van een van de ouderen op de accordeon, samen met een van de vrijwilligers op de drums. Jarenlang speelde hij met zijn inmiddels overleden maat op feesten en partijen – de ene Schlager na de andere. Toen noemden ze zich die zwei Lustigen. En nu was het Die Zwei Lustigen Drei. Zoonlief moest er bij om Vader te ondersteunen. Net zoals Vader ooit zoonlief ondersteunde bij zijn presentaties.
Ik zag een man wiens geest nog alle melodieën en teksten kon herinneren, wiens lichaam zich nog goed herinnerde hoe de lucht door de accordeon te voeren, wiens vingers zich nog exact herinnerden welke toetsten op welk moment ingedrukt moesten worden om de Schlager te laten weerklinken. Echter geest en lichaam konden die herinneringen niet meer bijbenen. Zoonlief ving deze leemte op.
Vader – schijnbaar zijn frustraties voorbij – speelde zo goed als hij kon: ‘Waldelust’, ‘Wir kommen alle in den Himmel’, ‘Muss i denn’, und ‘Wenn das Wasser im Rhein Goldner Wein wär’.
Natuurlijk moest Vader nog even kwijt dat het nu allemaal niet meer zo vlotjes gaat, maar dat hij vroeger op feesten en partijen er in no time de Schwung in kreeg. Frustrerend, niet waar? En ik vroeg me af of hij zich ook nog het moment herinnerde van de kleine jongen, die haperend en ook niet zo vlot zijn eerste presentatie gaf, vol hoop op een mooie toekomst en trots.

Wat kan het Levenswiel een vreemde wending geven.

Dank aan alle beroepskrachten en vrijwilligers van de zorgboerderij – voor de fijne opvang van onze ouderen en vooral MIJN MOEDER in een prachtige omgeving.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.